Straffe verhalen

Hier volgen enkele leuke anekdotes uit de meer dan 10 jaar beursorganisator spelen.

Azalea
Het mooiste verhaal is wel gebeurd op onze tweede beurs, voorjaar 1993. We organiseerden toen nog in het Casino, ( het huidige S.M.A.K.) en 's morgens komt men zeggen dat er twee bussen met bezoekers uit Frankrijk toegekomen zijn. Waauw, het gaf ons een enorm gevoel; bussen voor onze platenbeurs, zelf twee en dan nog uit Frankrijk! Stipt als altijd laten wij om 10u30 de drummende massa binnen. Maar ze zijn nog maar net in de zaal of er staan enkele wanhopige Fransen terug aan de inkom met een smachtende vraag: "Monsieur, ou sont les Azalea?". Bleek dat de twee bussen kwamen naar de bloemententoonstelling in het Floralienpaleis, dat in hetzelfde gebouwencomplex lag. Braaf hebben wij ze allemaal hun ticketje terugbetaald. Zelf met een illusie armer en het zou nog even duren eer dat onze Gentse beurs veel buitenlandse bezoekers zou krijgen. Maar met bussen hebben ze nooit meer voor onze deur gestaan...


Bob in bak
Heel lang geleden bij de organisatie van onze eerste platenbeurs in het Casino (nu S.M.A.K.) te Gent stonden onze zenuwen strak gespannen. Hoewel we degelijk voorbereid waren, was zo'n eerste organisatie toch altijd een waagstuk. We hadden zelf al ondervonden dat het voor niet Gentenaars niet zo simpel was om het Casino te vinden. Daarom hadden we stickers laten drukken met pijlen en de vermelding 'platenbeurs'. Alles was goed afgesproken. Collega Bob zou de pijlen op zaterdagavond hangen. 
Wanneer ik in de loop van de avond Bob wou contacteren om nog wat door te spreken, bleef hij onbereikbaar. Het werd al flink na tienen, zelfs na elf uur en nog steeds geen Bob te bereiken. Een lichte vorm van paniek maakte van mij al meester. Pas rond middernacht kreeg ik teken van leven. Bij het ijverig ophangen was Bob opgepakt door de politie en voor verhoor meegenomen. Het was lang voor 11 september, maar ook toen al werd geen enkele vorm van terrorisme door de Gentse Flikken getollereerd. Al bij al, Bob stond 's morgens klaar om de bezoekers mee op te vangen. Het was de eerste van een lange succesvolle reeks platenbeurzen. Tot op vandaag echter hebben wij het nooit meer aangedurfd om wegwijzers te hangen en blijft het voor niet Gentenaars even zoeken naar het I.C.C.

Snorren
Op het toppunt van de Schalkse Ruiters van Bart en Tom werd de vraag gelanceerd "Komt Bert nu zondag" (het betrof het toenmalig hoofd van de VRT Bert Degraeve). Als gimmick werd overal een campagne gelanceerd met de snor van Bert. Die beroemde snor plakte overal in het ICC op het gezicht van Bob en Kris. De bezoekers vonden het wel leuk gevonden. Alleen de buitenlandse standhouders begrepen er niets van. Tientallen keren hebben wij het verhaal achter die campagne kunnen doen zodat de grap zelfs voor ons weg was.

Hair
In november 2003 hadden wij Jo Claeys zover gekregen om een origineel thema vanuit zijn collectie te belichten. Jo koos voor 'Hair'. Een blik op haar doorheen de popgeschiedenis. Mooi had Jo in 20 kaders de popgeschiedenis verbeeld met vele juweeltjes van covers. Ook de pers pikte het originele onderwerp op. Jo mocht opdraven op radio 1, Radio 2, Studio Brussel, Vrije zenders, tijdschiften. Zelfs het Belang van Limburg belichtte onze tentoonstelling. Zo namen reporters van Radio 2 Oost-Vlaanderen Jo en zijn collectie platen mee naar een Gentse kapper en daar werd aan een toevallige vrouwelijke passant gevraagd welke haarstijl de kapper mocht zetten op haar tedere hoofd.
Enfin, tevreden waren wij met de ruime belangstelling. Maar stond daar in de namiddag een boze heer. Hij, kapper zijnde had samen met zijn gezin vele kilometers afgelegd om in het ICC naar een haartentoonstelling te komen kijken. En het waren allemaal platen die hij zag. "Moet ge daar nu zo een reclame voor maken!" was zijn verbolgen reactie.

Bloemkool
Meestal doen mensen alles om toch maar niet te moeten betalen. Volgend verhaal komt dan ook wat ongeloofwaardig over. Het was in 2001 dat er aan de inkom een jong koppeltje stond. Ze vroegen 3 tickets, en toch waren ze maar met twee. Bleek het meisje zwanger en ze waren blijkbaar zo tevreden dat ze 'een erkenning' zochten en ook al zijn kinderen onder de 12 jaar niet betalend toch wilden ze een extra ticketje. Mooi toch, niet.

Melanie
Soms komt hulp uit onverwachte hoek, zoals die Melanie verzamelaarster. Het was begin maart en super koud. Zoals steeds staan er bij het toekomen om 07u al bezoekers en standhouders te wachten, alhoewel ze nog minstens twee uur moeten wachten. Zo ook die ochtend, maar de kou was zo bijtend dat een lieve dame vroeg om toch binnen te mogen, ze wou er zelfs voor werken. Al snel zette ze zich mee aan de tafel en hielp ze tot opening mee broodjes smeren en beleggen. Zelfs een kleine beloning wilde ze niet. Ach dat heb je met lieve Melanie-verzamelaars.

Te veel is te veel
Als sinds enige tijd kregen al onze bezoekers van Gent een gratis cd-single van één of andere (obscure) Belpopgrootheid. Dat niet iedereen er altijd pap van lust bleek uit de reactie van een bezoeker op 27 november 2005 toen hij een cd-tje weigerde met de mededeling "Neen, dank u. Ik ben nog niet bekomen van het vorige" (Kandahar)